Lees het boek van Luna

Luna was een langharige kat die elke doos opeiste en blaadjes mee naar huis nam, één voor één. Haar boek is gemaakt na haar dood: tien voor zes 's ochtends, de deurbel, en wie ze bij zich toeliet. Een voorbeeld, gemaakt nadat Luna was overleden.

• 

  Luna
• 

  Luna

  2009 – 2025

  Luna

• Luna

  2009 – 2025

  Voor Luna, die altijd wist waar ze moest zijn.

  Luna1

  Ras

  Huiskat, langhaar

  Geboren

  2009

  Woonde bij

  Madeleine en Tom, en Rufus de hond

  Hield van

  De gele stoel, de boekenkast, dozen

  Bang voor

  De deurbel

  Luna2

• Tien voor zes

  Om tien voor zes zat Luna op Toms borst en keek. Geen geluid. Als dat niet werkte, kwam er één poot op zijn neus, nagels uit. Dan liep ze voorop naar de keuken en ging bij het bakje zitten, alsof ze daar al uren stond te wachten en niemand haar had laten wachten.

  Luna3

  

  Luna4

• Nooit een muis

  In zestien jaar bracht Luna nooit een muis mee naar binnen. Wel blaadjes, één voor één op een rij gelegd op de deurmat. En één keer een hele boterham van de vogeltafel van de buren, droog meegedragen naar huis. Ze kwam ermee door het kattenluik, legde hem op de vloer en ging ernaast zitten tot Tom hem op een bord legde. Opgegeten heeft ze hem niet. De buren hebben het nooit geweten.

  Luna5

  

  Luna6
• 

  Luna7

  Van haar

  Elke doos was van Luna, nog voor hij leeg was. Anders ging ze bovenop de boekenkast zitten, waar ze de hele kamer kon zien en niemand bij haar kon. De gele stoel in de keuken was ook van haar, zo vast dat niemand er sinds 2012 nog op ging zitten. Drie plekken, één regel: als Luna er zat, was hij van haar.

  Luna8
• 

  Luna9

  Van daarboven zag ze alles, en niemand kon bij haar.

  Luna10

• 

  Luna11

  Alleen de bel

  Luna was doodsbang voor de deurbel. Niet voor het bezoek, voor de bel zelf. Zodra hij ging, was ze verdwenen. Twintig minuten later verscheen ze weer op de bovenste plank, alsof er niets gebeurd was en ze daar toevallig voor gekozen had. Nooit een aanwijzing waar ze al die tijd was geweest.

  Luna12

• Wie hoorde er nog bij haar

  Madeleine

  Gaf haar het huis en de gele stoel.

  Tom

  Werd elke ochtend gewekt met een poot op zijn neus.

  Rufus

  De hond, kussen zonder ooit iets terug te krijgen.

  Madeleines moeder

  Allergisch, en toch kwam ze, met haar eigen deken voor Luna.

  Luna13
  MadeleineTomRufusMadeleines moeder

  Luna14
• 

  Allebei wachtend op de auto van Tom, alsof dat toeval was.

  Luna15

  Wie er nog bij mocht

  Rufus, de hond, mocht altijd bij haar komen. Hij liet zich als kussen gebruiken en kreeg er nooit iets voor terug. Ook Madeleines moeder mocht komen, ondanks haar allergie. Ze bracht een eigen deken mee, zodat Luna daarop kon zitten. Zo merkte je wie er welkom was: niet aan wat Luna deed, maar aan wat er voor haar werd meegebracht.

  Luna16

• Een uur op Rufus

  Luna viel in slaap op de vensterbank en gleed heel langzaam naar beneden, helemaal boven op Rufus, die eronder lag te slapen. Geen van beiden werd wakker van de andere. Zo hebben ze samen een uur gelegen, de kat boven op de hond, allebei diep in slaap, terwijl de rest van het huis gewoon om hen heen doorging.

  Luna17

  

  Luna18
• 

  Luna19

  Warm, en hij hield op met typen.

  Luna20

• Om haar heen getypt

  Luna kwam ermee weg dat ze op het toetsenbord van de laptop sliep terwijl Tom werkte. Ze was warm, en hij hield op met typen. Een keer schreef hij een heel kwartaalrapport voor het waterschap om haar heen, veertig pagina's, alles met één hand getypt. Er stond niets over haar in. Het waterschap heeft nooit iets gemerkt.

  Luna21

  

  Luna22

• 

  Luna23

  

  Luna24

• Zestien jaar lang wist ze precies waar ze niet bij te komen was, en koos daar zelf voor. De gele stoel staat er nog. Er zit niemand op.

  Luna25
  

  Luna, 2009 – 2025.

  Luna26

• Dit boek is gemaakt voor Luna, uit de woorden en foto's van de mensen die van Luna houden.

  huisdierboek.nl